Το κοινωνικό άγχος δεν σχετίζεται με το να είσαι ανεπαρκής, αλλά με την πίεση να ανταποκριθείς σε μια εικόνα τελειότητας που συχνά δεν είναι ρεαλιστική. Αντί να προσπαθείς να ελέγχεις κάθε λέξη και κάθε κίνηση, η ουσία βρίσκεται στο να είσαι παρών στη στιγμή, με αυθεντικότητα και αποδοχή του εαυτού σου. Σύμφωνα με την ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια Ιωάννα Τσαμπαλάτη-Βακαλοπούλου, μέσα από μικρά βήματα έκθεσης, κατανόηση των σκέψεων και περισσότερη αυτοσυμπόνια, μπορείς σταδιακά να μειώσεις την ένταση του άγχους και να χτίσεις πιο ουσιαστικές κοινωνικές εμπειρίες, χωρίς την ανάγκη να είσαι «τέλειος».
Διαβάστε περισσότερα΄στο σχετικό άρθρο της στο Grace
Ο φόβος της έκθεσης
Η καρδιά που χτυπά πιο δυνατά πριν μιλήσουμε μπροστά σε άλλους ή γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους είναι γνώριμη εμπειρία. Το κοινωνικό άγχος μπορεί να αγγίξει οποιονδήποτε, ανεξάρτητα από ηλικία ή εμπειρία. Πίσω του, εξηγεί η Ιωάννα, βρίσκεται συχνά η ανάγκη να γίνουμε αποδεκτοί και να φανεί ότι «είμαστε αρκετοί».
Ο εσωτερικός κριτής
Σύμφωνα με τη γνωσιακή θεωρία του κοινωνικού άγχους των Clark και Wells, ο άνθρωπος με κοινωνικό άγχος εσωτερικεύει ένα «παρατηρητικό βλέμμα», σαν μια κάμερα που καταγράφει κάθε φράση και κάθε έκφραση. Όσο πιο πολύ προσπαθούμε να ελέγξουμε πώς φαινόμαστε, τόσο απομακρυνόμαστε από την ίδια τη στιγμή, και τη θέση της αυθεντικής επαφής παίρνουν η ανάλυση και η σύγκριση.
Τελειοθηρία και social media
Στην εποχή της δημόσιας εικόνας, ο εσωτερικός διάλογος γίνεται πιο αυστηρός: «ακούγομαι αρκετά έξυπνος;», «τι θα σκεφτούν αν κοκκινίσω;». Η πραγματική ασφάλεια όμως δεν έρχεται από την τελειότητα, αλλά από την αποδοχή ότι είμαστε ατελείς. Όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να φανεί ανθρώπινος, η ένταση μειώνεται.
Πώς βοηθά η CBT
Η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία βοηθά να αναγνωρίσουμε και να αναδομήσουμε τις αυτόματες αρνητικές σκέψεις που τροφοδοτούν τον φόβο, και να μετακινήσουμε την προσοχή από το «τι θα σκεφτούν» στο «τι ζω αυτή τη στιγμή». Το άγχος δεν εξαφανίζεται, αλλά γίνεται διαχειρίσιμο και παύει να ορίζει ποιοι είμαστε.
Μικρά βήματα
Το άρθρο προτείνει να εστιάζουμε στην παρουσία και όχι στην απόδοση, να αποδεχόμαστε σημάδια όπως το κοκκίνισμα ή την ταχυκαρδία, να μιλάμε στον εαυτό μας όπως θα μιλούσε ένας φίλος και να δοκιμάζουμε μικρές ειλικρίνειες, όπως ένα «είμαι λίγο αγχωμένη». Δείτε και τη σελίδα μας για το κοινωνικό άγχος και τη ντροπή.
