Τα παιδικά μας βιώματα αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία “χτίζουμε” τις ενήλικες σχέσεις μας. Ο τρόπος που σχετιστήκαμε με τους γονείς και τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής μας επηρεάζει άμεσα το πώς αγαπάμε, πώς εμπιστευόμαστε και πώς διεκδικούμε όσα έχουμε ανάγκη στις ερωτικές σχέσεις. Η Ψυχολόγος (MSc) – Ψυχοθεραπεύτρια, Ιωάννα Τσαμπαλάτη-Βακαλοπούλου, μας υπενθυμίζει πως για να χτίσουμε υγιείς δεσμούς, χρειάζεται πρώτα να κατανοήσουμε το παρελθόν μας και να αναγνωρίσουμε τα μοτίβα που κουβαλάμε. Η αγάπη προς τον εαυτό μας περνά και μέσα από τη συμφιλίωση με την προσωπική μας ιστορία.
Διαβάστε περισσότερα΄στο σχετικό άρθρο της στο Grace
Γιατί επαναλαμβάνουμε τα ίδια μοτίβα
Πολλοί αναρωτιούνται γιατί καταλήγουν ξανά και ξανά σε σχέσεις που τους φέρνουν ανασφάλεια. Το άρθρο εξηγεί ότι η απάντηση βρίσκεται συχνά στην παιδική ηλικία: οι πρώτες σχέσεις με τους γονείς και το περιβάλλον γίνονται το πρότυπο για όλες τις επόμενες.
Η θεωρία της προσκόλλησης
Ο ψυχίατρος John Bowlby περιέγραψε πώς η σχέση του παιδιού με τον βασικό φροντιστή διαμορφώνει τον τρόπο που θα δένεται αργότερα. Όταν το παιδί νιώθει ασφάλεια και συνέπεια, είναι πιο πιθανό να αναπτύξει ασφαλή δεσμό. Όταν η φροντίδα είναι απρόβλεπτη ή απόμακρη, μπορεί να διαμορφωθεί ένα ανασφαλές στυλ: αποφευκτικό, με απόσταση από την εγγύτητα· αγχώδες, με φόβο απόρριψης και ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση· ή αποδιοργανωμένο, όπου ο άνθρωπος επιθυμεί και ταυτόχρονα φοβάται την εγγύτητα.
Όταν το γνώριμο μας τραβά
Οι εμπειρίες αυτές δεν μένουν απλές αναμνήσεις, αλλά γίνονται ασυνείδητα μοτίβα. Κάποιος που ένιωθε ότι έπρεπε να «κερδίσει» την αγάπη των γονιών του μπορεί να ελκύεται από συντρόφους συναισθηματικά απόμακρους. Το μυαλό τείνει να επαναλαμβάνει ό,τι του είναι γνώριμο, ακόμα κι όταν δεν μας κάνει καλό, σαν να ελπίζει να διορθώσει κάτι παλιό.
Πώς σπάει ο κύκλος
Το πρώτο βήμα είναι η αυτογνωσία: να παρατηρήσουμε αν αποφεύγουμε τη δέσμευση, αν χρειαζόμαστε υπερβολική επιβεβαίωση ή αν φοβόμαστε την εγκατάλειψη. Στη συνέχεια βοηθά να μάθουμε να ρυθμίζουμε τα συναισθήματά μας και να επιβεβαιώνουμε πρώτα εμείς τον εαυτό μας, και να επιλέγουμε συντρόφους συναισθηματικά διαθέσιμους και σταθερούς. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην επεξεργασία των παλιών βιωμάτων.
Το παρελθόν δεν είναι πεπρωμένο
Οι παιδικές εμπειρίες μάς επηρεάζουν, αλλά δεν μας καταδικάζουν να επαναλαμβάνουμε τα ίδια για πάντα. Με αυτογνωσία και προσωπική δουλειά, μπορούμε να χτίσουμε σχέσεις που βασίζονται στην ασφάλεια και την αμοιβαία στήριξη. Δείτε και τη σελίδα μας για τις δυσκολίες στις σχέσεις.
